Po wspaniałym sukcesie drużynowym szczęście w finałach indywidualnych nie było już w pełni po stronie niemieckich jeźdźców. Z jednym niewielkim zrzutem w każdym z dwóch wymagających przejazdów Marcus Ehning i jego Coolio po Casalito-Quidam de Revel (Martina Wirtz, Hohenzieritz), linia 2067, który przez cały tydzień skakał znakomicie, zajęli ostatecznie siódme miejsce.
Coolio był pierwszym źrebakiem swojej matki. W 2013 roku trafił najpierw do Bawarii za pośrednictwem aukcji źrebiąt rasy holsteńskiej, gdzie później odkryła go rodzina Marschall. Marcel Marschall wyszkolił tego wałacha i doprowadził Coolio do poziomu 1,55/1,60 metra. W końcu Marcus Ehning zwrócił uwagę na tego konia rasy holsteńskiej i zdołał go pozyskać. Podczas swoich pierwszych wspólnych mistrzostw, Mistrzostw Europy w A Coruña (ESP), zdobyli brązowy medal w klasyfikacji drużynowej, a teraz w Akwizgranie – złoty. Z niecierpliwością czekamy na to, co przyszłość jeszcze przyniesie tej parze.
Tornado VS po Toulon
Wśród dziesięciu najlepszych na świecie znalazł się również Armando Trapote (ESP) wraz z koniem Tornado VS po Toulon-Contender (Vanessa Schockemöhle, Mühlen), linia 2067, którzy zakończyli mistrzostwa świata. Ten holsteiński ogier, mierzący zaledwie 1,57 metra wzrostu, ale za to obdarzony ogromną determinacją, błyszczał przez cały turniej. Jedynie w piątej i ostatniej rundzie nie wszystko poszło zgodnie z planem.
LT Holst Frieda po Colman
W Akwizgranie wystartował jeszcze jeden koń, który zasługiwał na szczególną uwagę: LT Holst Frieda po Colman-Casall. Brytyjczyk Harry Charles zdobył wraz z tą zarejestrowaną w Nowej Zelandii klaczą brązowy medal w klasyfikacji indywidualnej. Jak wiadomo, nie jest rzadkością, że również inne stowarzyszenia hodowców, wykorzystujące genetykę rasy holsteńskiej, odnoszą wybitne sukcesy. W przypadku tej klaczy nie można jednak pominąć faktu, że pochodzi ona z tej samej linii matczynej o numerze rodowodowym 2067, co Coolio należący do Marcusa Ehningsa. Sukces ten wywodzi się od Alraune, córki Capitol I, która, nawiasem mówiąc, jest również matką Landstreichera należącego do Toni Hassmanna.
Ponadto w drużynie amerykańskiej Out of the Blue SCF po Verdi-Cassini I – kolejna przedstawicielka holsteińskiej linii 2067 – zdobyła brązowy medal w konkursie drużynowym tych mistrzostw świata.
Sukcesy w Akwizgranie w imponujący sposób pokazują, jaką jakość i wszechstronność kryje w sobie genetyka rasy holsteńskiej – oraz że linia 2067 obecnie robi furorę na najwyższym międzynarodowym poziomie.
Zdjęcia: Eva Kristin Bartels
